Sanki af kanunu daha dün çıktı, okula dün döndüm. Yok ders notları peşinde koşmaktı, yok finallere girmekti, yok o dersten kaldım, bundan geçtim, kaldığıma bir daha girdim, okul biticek mi, diploma ne zaman alınıcak… vs… vs…

Bunlar geride kalalı neredeyse 1 sene olacak. Yaklaşık 180 gün önce askerlik şubesinde 8 saat sıra beklediğim, GATA’da muayene oluşum, tecilimi bozdurmam ve bunun kabul edilmesi de geride kaldı.

Hatta yedek subay sınavına girişim, nereye ne olarak düşeceğimi heyecanla beklemem, Van Jandarma Asayiş’i öğrendiğimde beynimden vurulmuşa dönmem de birer anı olarak hafızalardaki yerini aldı.

Nişanlımla vedalaşmamız, Van’a gelmek için uçağa binmem, Van havaalanında inzibatlara teslim olmam, asayişten içeri ilk girdiğimde hissettiklerim, 28 günlük acemi eğitimi, yemin töreni, ‘aile’min yemin törenine muhtelif bahanelerle gelmeyişi… Hepsi ileride film gibi gözlerimin önünden geçecek hayatıma çeşitli kareler olarak eklendi.

150 gün geçti, Askerlik bitti. 5 gün sonra sivil hayat kaldığı yerden devam edecek…
Umarım…