Son derece yorgunum…

Hem fiziksel olarak hem de manevi olarak…
Benden birşeyler bekleyen ne çok insan varmış? Herkes yaptığı en ufak iyiliğin karşılığını en ağır, en yıpratıcı şekilde almak için bir köşede bekliyormuş meğer… Hayatta karşılıksız hiçbir şey yokmuş…
Herkes bir başka beklenti içinde. Ve herkes sadece kendisinin birşeyler beklemeye hakkı olduğunu düşünüyor. Hepsi irili ufaklı parçalar kopartmaya çalışıyor..
Kimse karşısındakinin ne durumda olduğunu, ne hissettiğini, nasıl bir dönem geçirdiğini düşünmüyor, umursamıyor. Sadece birşeyleri kendi açılarından değerlendirip, yargılıyorlar ve cezasını veriyorlar.

Son birkaç haftada ne kadar az dostum, arkadaşım, kankam olduğunu daha iyi anladım… Boğazıma kadar çıkar ilişkilerinin içine boğulduğumu, çıkarı kalmayan insanların veya beklediklerini alamayanların nasıl değiştiğini gördüm…

Ben küçükken dedem beni dizine alırdı, "dıgıdık dıgıdık" yapardı… O günleri çok özlüyorum. O zamanlar en büyük derdim futbolun ne olduğunu anlamak, ofsaytın ne menem birşey olduğunu çözmekti…
Artık malesef dedem yok ve malesef ofsaytın ne olduğunu biliyorum…

Tüm bunları hissederken, diğer tarafta beni hep ayakta tutmaya, bana her koşulda destek olmaya, bütün dertlerimin faturasını ödemeye hazır olan bir kadına sahip olmanın mutluluğunu yaşıyorum… Karşılık beklemeden veren, karşılıksız ve koşulsuz seven bir "eş"in varlığı ile ayakta duruyorum…
Belki de O’nun sayesinde geriye kalan hiçbir şeyi takmıyorum…

O’nun ve geride kalan bir iki "gerçek" dostun sayesinde…
Ve aslında ne kadar şanslı olduğumu anlıyorum bir kez daha…

Geride kalanlara, özellile de o eşsiz kadına teşekkür ederim…
Sizleri çok seviyorum… 

Not: Bu metni kimse kişisel olarak üzerine alınmazsa çok sevinirim… Bunlar sadece uzun süredir içimde birikmiş, birçok olayın bir araya gelmesi ile ortaya çıkan bir patlama… Kişisel olarak kimseye yönelik değil…